ما را در همان مقامى كه خدا داده بگذاريد و چيزى كه در ما نيست بما نسبت ندهيد اگر خداوند ما را عذاب كند بواسطه گناه ما است و اگر ببخشد بفضل و رحمت اوست . حسين بن على بن الحسين مردى فاضل و پرهيزگار بود حديث زيادى از پدر خود على بن الحسين و عمه‌اش فاطمه دختر حضرت حسين و از برادرش حضرت باقر نقل كرده . احمد بن عيسى از پدرش نقل كرد كه گفت ديدم حسين بن على بن الحسين دعا مىكند با خود گفتم دستش را پائين نخواهد آورد تا دعايش مستجاب شود همه‌اش در باره مردم بود . سعيد دوست حسن بن صالح گفت من كسى نديدم كه از حسن بن صالح بيشتر از خدا بترسد وقتى بمدينه آمدم و حسين بن على بن الحسين را ديدم فهميدم كسى از او بيشتر خداترس نيست مثل اينكه داخل آتش شده باز از آتش بيرون آمده است آنقدر كه خوف از خدا داشت . ابراهيم بن حسين از پدر خود حسين بن على نقل كرد گفت ابراهيم ابن هشام مخزومى فرماندار مدينه بود ما را در روز جمعه كنار منبر خود جمع ميكرد آنگاه بر منبر ميرفت و ناسزا بعلى عليه السلام ميگفت . يك روز من آمدم مسجد پر از جمعيت بود به منبر چسبيدم چشمم را خواب گرفت ديدم قبر شكافته شد مردى كه لباسى سفيد داشت بيرون آمد به من گفت ابا عبد الله اين حرفهائى كه مىزند ترا محزون نميكند ؟ گفتم چرا به خدا قسم . گفت چشم باز كن ببين خدا او را چه مىكند همين كه اسم على را برد از بالاى منبر به زمين افتاد و مرد خدا او را لعنت كند . مفضل بن عمر گفت از حضرت صادق اين آيه را پرسيدم وَ إِن مِن أَهْل الْكِتاب إِلَّا لَيُؤْمِنَن بِه قَبْل مَوْتِه فرمود اين آيه در باره ما نازل شده . هر يك از فرزندان فاطمه عليها السلام بميرد قبل از مرگ اقرار به امام و امامتش مىكند همان طورى كه فرزندان يعقوب اقرار بمقام يوسف كردند و گفتند سوگند به خدا كه ترا بر ما برترى داده .